„Góralu, czy ci nie żal…?” Fabian Pawela: Ekstraklasa nigdy nie była moim celem – moje ambicje sięgały znacznie dalej

F.P: Nie było, nie było… ale był to bardzo fajny epizod w mojej karierze. Wspominam go bardzo dobrze – to były naprawdę udane dwa lata, być może nawet najlepsze w całej mojej karierze. Cieszę się, że była to właśnie Ekstraklasa – mogłem poznać te boiska, zobaczyć od środka, jak to wszystko funkcjonuje. Jestem przekonany, że gdybym nie trafił do Ekstraklasy i nie miał okazji tam zagrać, bardzo bym tego żałował Z drugiej strony, tak jak już wspominałem, moje ambicje, wyobrażenia, a także – moim zdaniem – umiejętności pozwalały mi myśleć o czymś więcej.

M.L: A przed transferem do Bielska, były jakieś oferty z innych ekstraklasowych klubów?

F.P: Nie, przez Podbeskidzie Bielsko-Biała byłem już obserwowany wcześniej i miałem świadomość, że temat mojego transferu do tego klubu jest realny. Nie było też z mojej strony jakiejś dużej karty przetargowej, żeby prowadzić rozmowy z wieloma klubami, więc naturalnie mocno nastawiłem się właśnie na ten kierunek. W pewnym momencie wszystko było już w moich nogach – chodziło o to, czy wykręcę odpowiednie liczby i czy osoby, które mnie obserwowały, uznają, że zasługuję na szansę i ostatecznie zdecydują się ściągnąć mnie do Podbeskidzia.

M.L: Do Podbeskidzia trafił Pan chyba w najtrudniejszym możliwym momencie. Fatalna runda jesienna – wszyscy spisywali was już na straty. Nie pojawiła się wtedy w głowie taka myśl, że to może jednak nie był najlepszy pomysł?

F.P: Nie, nigdy nie uważałem, że przyjście do Podbeskidzie Bielsko-Biała było złym pomysłem. Wręcz przeciwnie – od początku byłem przekonany, że to bardzo dobry kierunek. Do samego końca wierzyłem, że jesteśmy w stanie się utrzymać. Moje pierwsze odczucia po wejściu do Ekstraklasy były jednak takie, że wygrywanie meczów na tym poziomie jest po prostu bardzo trudne. Szybko zrozumiałem, że trzeba włożyć w to znacznie więcej pracy, wysiłku i determinacji, niż wcześniej mi się wydawało. A jeśli chodzi o mnie indywidualnie – czy sprostałem zadaniu w tej pierwszej rundzie? Myślę, że tak. Natomiast jeśli chodzi o funkcjonowanie całej drużyny, byłem trochę zawiedziony sposobem jej prowadzenia. Już od początku było widać, że pewne rzeczy się rozjeżdżają. Miałem wcześniej do czynienia z bardziej „profesjonalnym” środowiskiem, z lepiej poukładanym zapleczem i ogólnym podejściem zespołu.

M.L: Co dokładnie ma Pan na myśli?

F.P: To znaczy – wiadomo, szybka zmiana trenera zazwyczaj świadczy o tym, że na linii trener–zawodnicy nie wszystko funkcjonowało tak, jak powinno. Z tego, co pamiętam, był to drugi sezon Podbeskidzie Bielsko-Biała w Ekstraklasie. Pojawiało się wtedy takie podejście, że ten drugi sezon zawsze jest najtrudniejszy, co w pewnym sensie było traktowane jak wytłumaczenie różnych problemów. Dało się też odczuć pewien zbyt duży spokój – takie przekonanie, że niezależnie od okoliczności wszystko jakoś się ułoży. Tyle że w piłce tak to nie działa. Albo wykonuje się dobrą pracę i są wyniki, albo tej pracy brakuje i wtedy nie ma co liczyć na to, że „jakoś to będzie dobrze”.

„Miałem wrażenie, że część zawodników nie skupia się wyłącznie na piłce”

M.L: Co sprawiło, że finalnie udało się utrzymać? Przyjście Czesława Michniewicza było tutaj kluczowe?

F.P: Zmiana trenera i przyjście Czesława Michniewicza – to było momentem kluczowym, choć nie chodzi tu o to, że jeden szkoleniowiec był lepszy, a drugi gorszy. Znaczenie miało przede wszystkim to, kiedy ta zmiana nastąpiła i jaki przyniosła efekt mentalny w drużynie. Trener Dariusz Kubicki dobrze przygotował nas do sezonu. Weszliśmy w rundę od zwycięstwa z Jagiellonią Białystok, potem były remisy z Wisłą Kraków i Śląskiem Wrocław, po drodze jeszcze porażka z Legią. Z jednej strony graliśmy z mocnymi zespołami, ale z drugiej patrzyłem na tabelę i miałem poczucie, że to wciąż za mało. Same remisy nie wystarczały – potrzebowaliśmy zwycięstw. Odejście trenera Kubickiego do Rosji i pojawienie się nowego szkoleniowca zadziałało jak impuls. To był trochę drugi „kop”, podobny do tego, który dostaliśmy na początku przygotowań do sezonu. W drużynie pojawiła się nowa energia. Każdy chciał się pokazać i udowodnić swoją wartość, co jest naturalne przy zmianie trenera. Uważam, że był to punkt zwrotny tej rundy. Nie chcę rozstrzygać, czy z trenerem Kubickim udałoby się osiągnąć ten sam efekt – trudno to ocenić. Natomiast patrząc na to, co działo się w drużynie, mam przekonanie, że sama zmiana miała kluczowe znaczenie.

M.L: A w drużynie – tak po ludzku – nie było żalu do trenera Kubickiego, że zostawia was w takim momencie, gdy w końcu zaczynało to wszystko funkcjonować?

F.P: Ja osobiście nie miałem żadnego żalu. Nie chodzi też o to, że cieszyłem się z odejścia trenera, absolutnie nie w tym rzecz. Po prostu już wtedy czułem, że zmiana trenera w tamtym momencie może przynieść coś pozytywnego, dać drużynie dodatkowy impuls. Byliśmy w takim punkcie, że mimo remisów z mocnymi zespołami zaczynało brakować punktów, a żeby zrobić kolejny krok, potrzebowaliśmy kolejnego nowego bodźca. Mieliśmy dojrzałą drużynę, pełną świadomych zawodników – wiedzieliśmy, czego chcemy, czego nam brakuje i w jakim miejscu się znajdujemy. Nie wiem, jak patrzyli na to inni, ale ja nie miałem żadnych pretensji ani rozczarowania. Trzeba też pamiętać, że wyjazd do Rosji wiązał się dla trenera z dużo większymi zarobkami i większym prestiżem. Dlatego z mojej strony nie było absolutnie żadnego żalu – to była po prostu jego decyzja.

M.L: Czesław Michniewicz finalnie poprowadził zespół do utrzymania. Ten ostatni, decydujący mecz na Widzewie to najpiękniejsza chwila w Pana karierze?

F.P: Na pewno to było wyjątkowe uczucie. Myślę, że niemal wszyscy zawodnicy, którzy wtedy byli w klubie, przeżyli tamten sezon i doświadczyli tego uczucia, to nie mają piękniejszej chwili w swojej karierze. 

M.L: Zapytam też o szatnie. Ponieważ wiele osób wspominając tamte czasy mówi o tym, że była to bardzo zżyta grupa. Sporo zawoników pochodziło z regionu, co tylko budowało atmosferę wewnątrz zespołu… A jak to wyglądało z perspektywy kogoś, kto przyjechał z „zewnątrz”?

F.P: Z perspektywy osoby, która przyszła z zewnątrz, na pewno była to zgrana i świadoma grupa. To była ekipa, która wiedziała, czego chce – szczególnie w drugiej rundzie. Wtedy kadra została też trochę „przewietrzona”. Zostali zawodnicy, którzy naprawdę mieli jasno określony cel i wiedzieli, po co tam są. Część piłkarzy odeszła i te zmiany personalne sprawiły, że w szatni została bardzo skonsolidowana grupa, która potrafiła pociągnąć cały zespół. Moim zdaniem w drugiej części sezonu szatnia była naprawdę dobra. Czy w pierwszej rundzie była dobra? No nie do końca mogę tak powiedzieć… Natomiast w drugiej rundzie wyraźnie było czuć, że to jest zespół.

M.L: Z czego to wynikało? Przyczyną były słabe wyniki w rundzie jesiennej?

F.P: W pierwszej rundzie nie widziałem jeszcze takiej spójności ani monolitu w drużynie. Miałem wrażenie, że część zawodników nie skupia się wyłącznie na piłce, tylko zajmuje się też innymi sprawami, co w pewnym stopniu odbijało się negatywnie na reszcie zespołu. Natomiast w drugiej rundzie wyglądało to już zupełnie inaczej. Wszyscy mieliśmy jeden jasno określony cel – utrzymanie w Ekstraklasie – i było widać, że idziemy w to razem, „jak w ogień”. W pierwszej części sezonu tego nie odczuwałem.

„Dziennikarze pisali, że w Podbeskidziu nie ma bramkostrzelnych napastników…”

M.L:A z czego właściwie wynikało to rozstanie z Podbeskidziem? To była Pana decyzja, czy bardziej klubu? Później był wyjazd do Niemiec…

F.P: Była to w pewnym trochę moja decyzja, było to spowodowane tym, jak to wyglądało w klubie. Non stop były roszady na pozycji napastnika — grałeś albo do 60. minuty, albo wchodziłeś w 60. minucie i kończyło się na 30 minutach gry. To był właściwie standard. I to miało wpływ na moją decyzję. Prezes do końca wierzył, że zostanę, prezes też był przekonany, że tak się stanie. Później dowiedziałem się jeszcze, że w tle było jeszcze kilka innych kwestii, ale nie chcę już po latach tego rozgrzebywać ani wchodzić w szczegóły. W tamtym momencie przede wszystkim byłem ciekawy projektu w Niemczech – Energie Cottbus to był bardzo dobry klub, pod względem zaplecza, funkcjonowania klubu i tak dalej…. Z perspektywy czasu bardzo dobrze to wspominam. To była duża przygoda i ważny etap w mojej karierze. Czy żałuję odejścia z Podbeskidzia? Teraz po latach trochę żałuje, bo to była jednak Ekstraklasa. Ale wtedy chciano ściągnąć Macieja Korzyma, do klubu wracał Robert Demjan. A takie granie po 30, czy 60 minut, bo inni napastnicy też muszą grać, mnie nie interesowało. Zresztą później napastnicy strzelali po 4-5 bramek w sezonie, więc moje przypuszczenia się potwierdziły.

M.L: Powodem braku skuteczności były te rotacje w składzie?

F.P: Dziennikarze pisali, że w Podbeskidziu nie ma bramkostrzelnych napastników – bo ja to później śledziłem. Natomiast ja to widziałem zupełnie inaczej. To, że Demjan z Korzymem zdobyli jedynie po kilka bramek, nie wynikało z tego, że oni nie potrafili strzelać, tylko z tego, co siedziało w ich głowach. Napastnik, który wychodził w pierwszym składzie, miał świadomość, że i tak będzie zmieniony, więc brakowało im stabilizacji i pewności siebie. A napastnik nie może funkcjonować w takich warunkach. Ja przewidywałem, że tak będzie, bo sam tego doświadczyłem sezon wcześniej. To był też jeden z powodów, dla których zacząłem się zastanawiać, czy dalsza gra w Podbeskidziu ma sens.

M.L: A ma Pan dziś kontakt z kimś z tamtych czasów?