„Góralu czy ci nie żal…?” Sławomir Cienciała: Kibic zerwał mi nawet krawat – to była jedna wielka euforia

S.C: Oj dramat, dramat… Powiem szczerze, że mimo wszystko Bułgaria sama w sobie — szczególnie regiony wypoczynkowe — jest naprawdę ładna. To też trochę mogło zaciemnić obraz sytuacji, bo rok wcześniej byliśmy tam na wakacjach, więc człowiek miał pozytywne skojarzenia. Tym bardziej, że miasto, w którym mieliśmy grać — Wielkie Tyrnowo, dawna stolica — jest przepiękne. Położone w górach, nad dużą rzeką, naprawdę robi wrażenie. Podchodziłem do tego też trochę jak do przygody. To była już końcówka mojej gry, więc myślałem: „może jeszcze trochę pogram, coś zobaczę”. Nie traktowałem tego jako wyjazdu z myślą o wielkiej karierze. Wiedziałem, że mam już pewne ograniczenia, a klub też nie stawiał na walkę o najwyższe cele — raczej o utrzymanie. Na początku wszystko wyglądało nawet obiecująco. Był obóz w Turcji, właściciel z Holandii opowiadał, jak wszystko będzie dobrze zorganizowane i profesjonalne. Ale rzeczywistość bardzo szybko się rozjechała. Po trzech zwycięstwach z rzędu — co dla zespołu skazywanego na pożarcie było dużym sukcesem — przyszła porażka i nagle wybuchła afera w klubie. Atmosfera się zmieniła, pojawiły się krzyki, groźby, chaos.

M.L: Wtedy zaczęły się problemy z wypłacalnością klubu?

S.C: Tak, zaczęły się problemy i pytania o wypłaty. Pojawiały się zapewnienia, że „już jadą pieniądze”. Z tygodnia na tydzień robiło się coraz bardziej nerwowo. W końcu zostaliśmy przeniesieni z Wielkiego Tyrnowa do Sliwen — miasta w dużo gorszym stanie, które trudno porównać do wcześniejszych warunków. Mieszkaliśmy w hotelu z boiskami i zapleczem treningowym, i tam zostaliśmy „zamknięci” — trenowanie, hotel, mecze, bez normalnego funkcjonowania. To już nie było to, co sobie wyobrażałem. Zamiast spokojnego grania i życia w mieście, była izolacja i coraz większy chaos organizacyjny. Po trzech miesiącach bez wypłat trener zniknął, piłkarze zaczęli odchodzić, a my patrzyliśmy na siebie i nie wiedzieliśmy, co się dzieje. W pewnym momencie pojechaliśmy do Sofii — ja, Nenad Filipović, Mateusz Bąk, Krzysztof Hrymowicz i jeszcze kilku chłopaków — na spotkanie z prezydentem Bułgarskiej Federacji Piłkarskiej, żeby wyjaśnić sytuację. Nie mogliśmy opuścić klubu bez dokumentów, bo groziło nam zawieszenie i brak możliwości gry w innych zespołach. Przy okazji okazało się też, że w kontraktach zmieniono warunki finansowe na naszą niekorzyść zawodników. To był totalny chaos. Ja w pewnym momencie już tylko chciałem się stamtąd wydostać — nie zależało mi na niczym innym. Ostatecznie dostaliśmy potrzebne dokumenty i udało się opuścić klub. I po tym doświadczeniu nie mam już takiego romantycznego spojrzenia na Bułgarię, jak kiedyś.

M.L: Czyli Mariusz Sacha nie kłamał, mówiąc, że tej przygody z pewnością nie będzie Pan miło wspominał…

S.C: Zdecydowanie… My w pewnym momencie po prostu zaczęliśmy się bać. Mieliśmy wrażenie, że to są jacyś ludzie powiązani z dziwnym środowiskiem i nie chcieliśmy mieć z tym już nic wspólnego. Powiedziałem wtedy jasno: „uciekajmy stąd”. Nie chciałem się o nic prosić ani wdawać w konflikty z kimkolwiek, kto mógłby nam zaszkodzić. Uznałem, że nie ma sensu się nad tym zastanawiać — trzeba patrzeć do przodu. Lepiej było po prostu spakować się i wyjechać. I tak zrobiliśmy. Na szczęście udało się z tego wszystkiego wyjść. Później trafiłem do Odry Opole, a potem byłem w Arce Gdynia. Co ciekawe, Arka chciała mnie jeszcze przed wyjazdem do Bułgarii, ale wtedy zdecydowałem inaczej.  Pomyślałem: „pojadę do Bułgarii, spróbuję czegoś innego…”. No i tak to czasem w życiu bywa…

„Zadziałał sentyment i poczucie, że ten klub jest dla mnie ważny”

M.L: A nie było w międzyczasie opcji powrotu do Podbeskidzia?

S.C: Nie, klub nie był już zainteresowany mną jako zawodnikiem, więc ten temat był zamknięty.

M.L: Powrót nastąpił dopiero później – w nieco innej roli…

S.C: Po całej tej przygodzie piłkarskiej, między innymi dzięki wsparciu Mariusza Sachy, wyjechałem do Holandii. Tam zaczęliśmy układać sobie życie na nowo i wszystko szło w dobrym kierunku. Wtedy odezwał się do mnie prezes Tomasz Mikołajko z pytaniem, czy byłbym zainteresowany powrotem do klubu  — do pracy w pionie sportowym. Pamiętam, że powiedziałem żonie, a na stwierdziła że nawet nie wie, co odpowiedzieć, bo wie, jaką podejmę decyzję. W Holandii mieliśmy stabilizację i spokojne życie. Pod względem finansowym powrót do klubu oznaczał zdecydowanie gorsze warunki, ale zadziałał sentyment i poczucie, że ten klub jest dla mnie ważny. Ostatecznie wróciłem, razem z rodziną. Zacząłem od pracy w pionie sportowym — najpierw jako skaut, następnie byłem trenerem drugiej drużyny, aż w końcu objąłem funkcję dyrektora sportowego. Uważam jednak, że ten ostatni etap był zdecydowanie za krótki i przypadł na trudny moment dla klubu. Trafiłem na niespokojny okres i, mówiąc wprost, oberwało mi się rykoszetem za różne sytuacje. Trudno — takie są realia, bardziej jest mi żal klubu, niż siebie.

M.L: Finalnie jednak ta przygoda w roli dyrektora sportowego zakończyła się dość szybko…

S.C: To nie był łatwy czas, finanse klubu były bardzo słabe… Trudno było się w tym wszystkim odnaleźć i sprawnie funkcjonować. Z lojalności wobec prezesa podjęliśmy to wyzwanie i próbowaliśmy działać najlepiej, jak się dało. Dziś nie ma sensu tego żałować. Trzeba cieszyć się tym, co było, i patrzeć do przodu. Gdybym wtedy nie spróbował, to do dziś bym się zastanawiał „co by było, gdyby”. Mam jednak poczucie, że gdybyśmy zostali razem, wyciągnęlibyśmy z tej sytuacji więcej niż to, co ostatecznie się wydarzyło. Z całym szacunkiem dla pana Kamila Kosowskiego i pana Marka Kuźby — weszli w środowisko, którego do końca nie czuli. A pierwsza liga rządzi się swoimi prawami — trzeba ją dobrze znać, rozumieć jej specyfikę. My mieliśmy to wyczucie i uważam, że moglibyśmy zrobić więcej. Było kilka spraw i decyzji, o których nie chcę szerzej mówić, ale które miały znaczenie. Mam też pewien żal, że nie pozwolono nam do końca zrealizować planów, które mieliśmy. Świadkiem wielu tych sytuacji był też Marek Sokołowski — on doskonale wie, że pewne rzeczy można było zrobić lepiej. Niestety, pojawiły się inne problemy, które uniemożliwiły realizację tych założeń.

M.L: No to tak na koniec zapytam, co dalej? Jakie ma Pan teraz plany?