Najlepsze anegdoty i historie z cyklu „Góralu, czy ci nie żal…?”

• „Góralu, czy ci nie żal…?” Juraj Dančík: Aż łezka w oku się kręci

Tomasz Nowak: Dużą rolę niestety odegrały władze klubu

Z kolei z Tomaszem Nowakiem porozmawialiśmy na temat nieco mniej przyjemnych doświadczeń. Pomocnik wskazał czynniki, które jego zaniem zaważyły o tym, że Podbeskidzie w sezonie 2020/21 drugi raz w swojej historii spadło z Ekstraklasy. Nasz rozmówca zwracał uwagę na to, że zarząd klubu nie wzmocnił wystarczająco składu po awansie…

M.L: Radość jednak nie trwała długo. Następny sezon już wam nie wyszedł. Analizował Pan po latach, co tak naprawdę poszło wówczas nie tak? Ma Pan swoją diagnozę?

T.N: Myślę, że tutaj dużą rolę niestety odegrały władze klubu. Było wiadomo, że następuje reorganizacja Ekstraklasy i spada tylko jedna drużyna. Wydaje mi się, że w klubie pojawiło się takie minimalistyczne podejście – „Skoro spada tylko jeden zespół, to na pewno nie będziemy nim my”. Tym bardziej że wtedy było jeszcze dwóch innych beniaminków – Stal Mielec i Warta Poznań – z którymi wcześniej rywalizowaliśmy w 1. Lidze i ich ogrywaliśmy. Pojawiło się więc takie podejście, że z nimi sobie poradzimy, a skoro spada tylko jedna drużyna, to wszystko będzie w porządku. To spowodowało, że nie zrobiliśmy solidnych transferów. Nie wzmocniliśmy się zawodnikami, którzy przyszliby jako realne wzmocnienie i byliby gotowi na poziom Ekstraklasy. Jedynie uzupełniliśmy kadrę. Myślę jednak, że na przestrzeni wielu poprzednich sezonów i doświadczeń różnych klubów można było wyciągnąć wnioski, że drużyny awansujące do Ekstraklasy – niezależnie od tego, czy dominowały w lidze, czy wygrywały mecze dzięki kontratakom i solidnej obronie – potrzebowały wzmocnień, a nie tylko uzupełnień składu, żeby się utrzymać. Przez wiele lat z rzędu beniaminkowie spadali z Ekstraklasy, co pokazywało, że między tymi ligami jest bardzo duża różnica. Myślę więc, że tutaj pojawił się problem, bo nie sprowadzono zawodników, którzy realnie podnieśliby poziom drużyny. Moim zdaniem wystarczyłoby trzech piłkarzy na poziomie Ekstraklasy – takich, którzy od razu weszliby do pierwszego składu i byliby prawdziwym wzmocnieniem…

Sławomir Cienciała: Powiedziałem wtedy jasno: „uciekajmy stąd”

W naszym cyklu nie brakowało również tych mniej przyjemnych historii. Właśnie taką podzielił się z nami Sławomir Cienciała. Po rozstaniu z Podbeskidziem postanowił spróbować swoich sił za granicą, a dokładniej w lidze bułgarskiej… Szybko jednak okazało się, że nie był to najlpeszy pomysł…

Richard Zajac: Sam się zastanawiam, jakim cudem to nie wpadło

W naszym cyklu nie mogło zabraknąć także rozmowy z Richardem Zajacem. Słowacki bramkarz przez lata był ulubieńcem bielskiej publiczności. Sympatię kibiców zaskarbił sobie m.in. swoimi kapitanymi interwencjami. W wywiadzie golkiper wrócił wspomnieniami do tych czasów i wskazał parady, które do dziś zostały w jego pamięci…

ML: Ma Pan taką jedną swoją interwencję, która szczególnie utkwiła w głowie? Taką, że do dziś się Pan zastanawia, „jak to obroniłem”?

RZ: Jeśli mam się trzymać tego hasła – „jak to obroniłem”? To taka sytuacja miała miejsce na Legii Warszawa… Już nie pamiętam, który to był sezon, ale pamiętam, że była 80. minuta i wtedy wykonałem taką interwencję, że sam się zastanawiam, jakim cudem to nie wpadło. Dodatkowo to był jeszcze moment, w którym prowadziliśmy 0:1 na trudnym terenie. Potem w końcówce niestety zdążyli nam jeszcze strzelić trzy bramki i przegraliśmy ten mecz, ale ta interwencja z tego spotkania została w mojej pamięci. Pamiętam także to spotkanie z Sandecją, po którym awansowaliśmy do Ekstraklasy. Obroniłem wtedy rzut karny w 2. minucie – to wspomnienie też zostanie ze mną na długo. Miałem również kilka interwencji na Lechu… Na Wiśle też zawsze grałem dobre mecze, w ogóle to jest chyba mój ulubiony stadion w Polsce. Zagrałem tam cztery mecze i cztery razy zachowałem czyste konto (śmiech). 

Cała rozmowa, z której pochodzi ten fragment:

• „Góralu, czy ci nie żal…?” Richard Zajac: „Kilka osób zakończyło mi karierę, a ja przecież nigdy nie