„Góralu czy ci nie żal…?” Tomasz Nowak: Dostałem kartkę z informacją, że zostałem przesunięty do rezerw

Fot: Krzysztof Dzierżawa

Prezentujemy wam drugą część wywiadu z Tomaszem Nowakiem. W niej były pomocnik Podbeskidzia poruszył również te nieco mniej przyjemne kwestie. Porozmawialiśmy o tym, w jakich okolicznościach dowiedział się, że klub nie chce kontynuować z nim współpracy, jak to się właściwie stało, że trafił do Rekordu oraz jak wspomina awans do Betclic 2. Ligi. Cofnęliśmy się także o kilkanaście lat i poruszyliśmy wątek reprezentacji Polski, w której Nowak miał okazję zadebiutować… A na sam koniec opowiedział nam o kulisach swoich przenosin do ligi białoruskiej…

Jeśli jeszcze nie czytaliście pierwszej części, musicie to szybko nadrobić! 

• „Góralu czy ci nie żal…?” Tomasz Nowak: W klubie pojawiło się minimalistyczne podejście

„Tak wygląda życie piłkarza – raz jesteś potrzebny, innym razem już nie”

Mikołaj Lorenz (Radio BIELSKO): Gdy dziś, po czasie wspomina Pan przygodę w Podbeskidziu, to jakie emocje temu towarzyszą? Dominuje radość z tego pierwszego sezonu, czy jednak rozczarowanie tym drugim?

Tomasz Nowak: Zdecydowanie radość. Wiadomo, że ten drugi sezon nam już nie wyszedł, a ja po pierwszej rundzie w Ekstraklasie zostałem odsunięty do drużyny rezerw i później rozstałem się z klubem, więc nie było mnie już w pierwszym zespole, kiedy Podbeskidzie spadało. Staram się jednak patrzeć na ten okres pozytywnie i wyciągać z niego to, co dobre. Osiągnęliśmy wtedy naprawdę duży sukces – udało się awansować do Ekstraklasy, a przy okazji nawiązały się też wartościowe znajomości. Dlatego czas spędzony w tym klubie wspominam pozytywnie. Zawsze staram się dostrzegać dobre strony, a z trudniejszych momentów wyciągać wnioski. Tak wygląda życie piłkarza – raz jesteś potrzebny, innym razem już nie. Tutaj również tak było.

M.L: A co się czuje w takim momencie, gdy dostaje się informację – „Nie jesteś już potrzebny”?

T.N: Kiedy słyszysz to pierwszy raz, pojawia się frustracja, smutek, rozgoryczenie i nerwy. Z czasem jednak, wraz z kolejnymi podobnymi doświadczeniami, uczysz się je przyjmować i traktować jako lekcję. Z racji na moje wcześniejsze doświadczenia już w dwóch ostatnich kolejkach pierwszej rundy czułem, w jaki sposób jestem traktowany przez klub. Przeczuwałem, że Podbeskidzie nie chce już ze mną współpracować i korzystać z moich usług. Do dziś jednak tak naprawdę nie dowiedziałem się dlaczego. Jedynie od jednej osoby usłyszałem, że nie chodziło o kwestie sportowe. Jakie więc były powody – tego już nikt mi nie wyjaśnił. Nie odbyła się żadna rozmowa. Po prostu dostałem kartkę z informacją, że zostałem przesunięty do drużyny rezerw – i na tym zakończył się cały dialog z władzami klubu na temat mojej osoby.

M.L: Czyli nie było żadnej rozmowy?

T.N: Tak, zabrakło zwykłej, ludzkiej rozmowy między pracodawcą a pracownikiem, po prostu między jednym człowiekiem a drugim. Piłka nożna jest przecież branżą jak każda inna. Czasem trzeba podejmować trudne decyzje – czy to o zatrudnieniu zawodnika, czy o jego zwolnieniu, podobnie jest z trenerami. To zawsze są trudne momenty, ale warto zachować ludzkie podejście i po prostu porozmawiać. Bywają przecież chwile dobre i złe, jednak dialog powinien być podstawą. Zawsze wychodzę z założenia, że to, co dzieje się na boisku i w pracy, powinno tam pozostać. Poza boiskiem i klubem jesteśmy przede wszystkim ludźmi. Dlatego dobrze jest później móc spotkać się na ulicy czy na stadionie, bo świat piłkarski jest bardzo mały, podać sobie rękę i normalnie porozmawiać twarzą w twarz. Gorzej, gdy ludzie zaczynają się unikać i udają, że nic się nie stało albo że się nie znają – niestety takie sytuacje też się zdarzają.

„Rzadko wierzę w przypadki, ale to był właśnie czysty przypadek”

M.L: Wtedy pojawił się Rekord, jak do tego właściwie doszło?

T.N: Rzadko wierzę w przypadki, ale to był właśnie czysty przypadek. Byłem wtedy odsunięty do drużyny rezerw Podbeskidzia i trenowałem z drugim zespołem na Górce. Po nas często treningi miał Rekord Bielsko-Biała, którego trenerem był Dariusz Mrózek, z którym znaliśmy się już wcześniej. Po jednym z treningów zaczęliśmy rozmawiać. Pół żartem, pół serio zapytałem, czy trener nie potrzebuje doświadczonego pomocnika. Od takiej luźnej rozmowy wszystko się zaczęło.

M.L: Czyli wszystko zaczęło się od zwykłego żartu?

T.N: Tak, w formie żartu zapytałem trenera, choć zakładałem raczej, że odpowiedź będzie przecząca. Byłem już wtedy właściwie pogodzony z myślą, że po pół roku spędzonym w rezerwach Podbeskidzia prawdopodobnie zakończę karierę piłkarską i zacznę przygotowywać się do przejścia na drugą stronę, czyli do pracy trenerskiej i szukania nowego pracodawcy na kolejne sezony. Tymczasem trener Mrózek szybko zareagował. Po kilku dniach zadzwonił i zapytał, czy moja propozycja była poważna, bo poruszył ten temat w klubie i pojawiła się taka możliwość. W efekcie zostałem na pół roku wypożyczony z Podbeskidzia do Rekordu Bielsko-Biała. Nie ukrywam, że początkowo zakładałem, iż spędzę tam tylko pół roku w trzeciej lidze, a później albo jeszcze gdzieś wyjadę pograć, albo – tak jak planowałem – przejdę już na drogę trenerską. Życie potoczyło się jednak inaczej. W Rekordzie na nowo odnalazłem pasję i miłość do piłki nożnej, wróciła też taka dziecięca radość z grania. Ostatecznie zostałem tam cztery i pół sezonu, więc spędziłem w tym klubie naprawdę sporo czasu.

M.L: A po tym półrocznym wypożyczeniu w Rekordzie, pojawiły się jakieś propozycje z wyższych lig? Nie kusiło Pana, żeby jeszcze pograć gdzieś wyżej?

T.N: Coś było na rzeczy. Po tej półrocznej przygodzie w Rekordzie pojawiły się nawet propozycje z pierwszej ligi. Wiązało się to jednak z koniecznością wyjazdu, a był to już taki moment w moim życiu, że moja rodzina, by ze mną nie wyjechała. Dlatego podjąłem decyzję, że czas gry w zawodowej piłce na wyższym poziomie dobiegł końca. Jednocześnie przekonałem się, że można z powodzeniem grać także w trzeciej lidze. Zobaczyłem, że to naprawdę solidny poziom, a przy tym wszystko funkcjonuje bardzo profesjonalnie. Ogromne znaczenie miała tu osoba trenera Mrózka, który stworzył świetne warunki do pracy – zarówno pod względem środowiska treningowego, rozwoju piłkarzy, jak i samego podejścia do drużyny. Mimo że byłem już wtedy bardzo doświadczonym zawodnikiem, to wiele się nauczyłem – zarówno jako piłkarz, jak i jako przyszły trener. Mogłem dużo obserwować i wyciągać wnioski z jego pracy. Z perspektywy czasu uważam więc, że pozostanie w Rekordzie było jedną z najlepszych decyzji w moim życiu, bo bardzo mnie to rozwinęło i wiele mnie nauczyło.

M.L: Mimo że Rekord występował wówczas kilka poziomów niżej od Podbeskidzia to warunki do pracy były świetne…

T.N: Tak, dokładnie. Przede wszystkim Rekord Bielsko-Biała dysponuje własną bazą i ośrodkiem treningowym. W przypadku Podbeskidzia jest inaczej – stadion jest miejski, a bazy treningowej po prostu nie ma. W związku z tym porównywanie tych dwóch klubów pod tym względem po prostu nie ma sensu. Rekord to klub prywatny, natomiast Podbeskidzie funkcjonuje jako spółka miejska, więc tych klubów nie da się porównać.

„To było trudne, bo naprawdę chciałem zostać w Rekordzie”

M.L: Z Rekordem wywalczył Pan historyczny awans na poziom centralny, to było duże przeżycie?