Dwa autobusy runęły do Jeziora Żywieckiego. 30 osób nie wróciło do domów

Mija 48 lat od tragedii

Był 15 listopada 1978 roku. Jeszcze przed świtem mieszkańcy Żywiecczyzny jechali do pracy w śląskich kopalniach. Nie dotarli do celu. W Wilczym Jarze, w dzisiejszej dzielnicy Żywca – Oczkowie, dwa autobusy spadły z mostu do Jeziora Żywieckiego. Zginęło 30 osób, dziewięć przeżyło. Dziś mija 48 lat od jednej z największych katastrof drogowych w powojennej historii Polski.

Dwa autobusy, jeden most. Tragiczny poranek w Wilczym Jarze

Było około godziny 4.50. Wczesny, listopadowy poranek, ciemność i śliska nawierzchnia. Autobus PKS przewoził mieszkańców Żywiecczyzny do pracy w kopalniach Brzeszcze, Mysłowice i Ziemowit.

Na moście w Wilczym Jarze pojazd wpadł w poślizg, przebił barierę ochronną i runął z wysokości około 18 metrów w kierunku Jeziora Żywieckiego.

Za kierownicą siedział Józef Adamek.

To jednak nie był koniec tragedii.

Około godziny 5.15, zaledwie 25 minut później, na tym samym moście doszło do kolejnego wypadku. Drugi autobus, prowadzony przez Bolesława Zonia, również spadł w przepaść. Pojazd znalazł się w wodzie, na głębokości około pięciu metrów.

W ciągu niespełna pół godziny rozegrała się katastrofa, która wstrząsnęła całą Żywiecczyzną.

30 ofiar. Najmłodsi mieli zaledwie 18 lat

W obu autobusach podróżowali przede wszystkim górnicy dojeżdżający do pracy. Dla wielu z nich była to codzienna trasa. Zginęło 30 osób: 27 górników, dwóch kierowców i kobieta, której mąż – również górnik – zmarł zaledwie dwa tygodnie wcześniej.

Dziewięć osób udało się uratować. Trzy najmłodsze ofiary miały po 18 lat. Najstarsza miała 48 lat.

Za każdą z tych liczb kryły się rodziny, dzieci, rodzice i bliscy, którzy tamtego ranka czekali na powrót swoich najbliższych.

Dramatyczna akcja ratunkowa w ciemności i zimnie

Na miejsce ruszyli strażacy, milicjanci, żołnierze, płetwonurkowie i mieszkańcy okolicy.

Akcję prowadzono w wyjątkowo trudnych warunkach. Było ciemno, zimno, a dostęp do rozbitych autobusów znajdujących się kilkanaście metrów poniżej drogi był utrudniony. Ratownicy robili wszystko, by wydostać żywych pasażerów z wraków.

Ostatecznie uratowano dziewięć osób.

Wśród ofiar był ojciec Tomasza Adamka

Jedną z osób, które zginęły w Wilczym Jarze, był Józef Adamek, kierowca pierwszego autobusu.

To ojciec Tomasza Adamka, późniejszego mistrza świata w boksie zawodowym. Przyszły pięściarz miał wówczas niespełna dwa lata. Wychowywał się bez ojca, którego życie zakończyło się podczas tragicznego kursu do kopalni.

Józef Adamek miał 35 lat. Jego nazwisko znajduje się na tablicy upamiętniającej ofiary katastrofy.

Co było przyczyną katastrofy? Pytania pozostały

Oficjalne ustalenia śledztwa wskazywały na błędy kierowców, którzy mieli nie dostosować prędkości do trudnych warunków drogowych.

Przez kolejne dziesięciolecia pojawiały się jednak wątpliwości dotyczące przebiegu wydarzeń.

Historyk Paweł Zyzak, autor książki „Tajemnica Wilczego Jaru”, zwracał uwagę na niejasności związane ze śledztwem i relacje o możliwej obecności milicyjnego samochodu na moście.

Według jednej z niepotwierdzonych wersji to właśnie radiowóz mógł mieć związek z przebiegiem katastrofy.

Nie zostało to jednak udowodnione. Oficjalna wersja przyczyn wypadku pozostała inna.

48 lat później. Pamięć o ofiarach nie gaśnie

Przy moście w Wilczym Jarze znajduje się obelisk z tablicą zawierającą nazwiska wszystkich 30 ofiar.

Co roku w rocznicę katastrofy składane są tam kwiaty i zapalane znicze. W uroczystościach uczestniczyli przez lata przedstawiciele rodzin, górnicy, samorządowcy i służby mundurowe. Nie inaczej było dzisiaj.

Od tragedii minęło już 48 lat. Dla kolejnych pokoleń jest ona częścią historii regionu. Dla rodzin ofiar pozostaje jednak wspomnieniem poranka, który na zawsze zmienił ich życie.