Na legendarnej skoczni w Oslo… Pierwsza wygrana Piotra Żyły w Pucharze Świata

Sezon Pucharu Świata w skokach narciarskich zbliża się wielkimi krokami. Z tej okazji przypominamy jeden z naszych ubiegłorocznych tekstów, który był przez was bardzo chętnie czytany! Zima rozpocznie się już niedługo, więc warto odświeżyć nieco pamięć i powspominać… Cofniemy się do sezonu 2012/13. To wtedy po raz pierwszy zawody najwyższej rangi wygrał Piotr Żyła. 26-letni wówczas zawodnik na najwyższym stopniu podium stanął razem z Gregorem Schlierenauerem.

Początki łatwe nie były

Piotr Żyła stosunkowo późno zadomowił się w Pucharze Świata. Swój debiut wśród elity zaliczył w 2006 roku w Sapporo – tam zdobył swoje debiutanckie punkty. W następnych latach mniej lub bardziej regularnie pojawiał się na starcie, ale ciężko go było nazwać etatowym pucharowiczem. Wyniki, które odnosił, również nie rzucały na kolana. W swoich pierwszych pięciu sezonach wystąpił 41 razy i zaledwie 8-krotnie wskoczył do czołowej trzydziestki. Nie wiele więc wskazywało na to, że w drugiej dekadzie XXI wieku Żyła stanie się jednym z czołowych skoczów świata…

Po raz pierwszy na regularne starty wśród najlepszych skoczków globu mógł liczyć w drugiej połowie kampanii 2010/11. Na tym jednak nie poprzestał, następny sezon był dla niego jeszcze bardziej udany i to podczas niego pojawiły się pierwsze oznaki zwyżkującej formy. Udało mu się kilkukrotnie wskoczyć do czołowej dziesiątki zawodów, a całe zmagania zakończył na 19. miejscu w klasyfikacji generalnej.

„Norweski sezon” Piotra Żyły

Kolejnym przełomowym okresem w karierze dzisiejszego bohatera była druga część sezonu 2012/13 – wówczas na skoczni w Vikersund pobił rekord Polski w długości lotu, skacząc na odległość 232,5 metra. Poprawił tym samym o dwa metry osiągnięcie Adama Małysza. Śmiało można stwierdzić, iż na tamten moment był to najlepszy weekend w dotychczasowej karierze zawodnika z Wisły. W jego trakcie dwukrotnie uplasował się w najlepszej dziesiątce zawodów, zajmując 6. i 10. miejsce.

W kraju Wikingów błysnął jeszcze jeden raz… 17 marca 2013 roku na legendarnej skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Była to końcówka wspomnianej kampanii. Losy triumfu w klasyfikacji generalnej zostały rozstrzygnięte – Gregor Schlierenzauer Kryształową Kulę miał już w kieszeni. Reszta czołówki natomiast wciąż rywalizowała o pozostałe miejsca na podium… Żyła nie walczył o nic. Liczył się tylko dobry występ.

Wiślanin w pierwszej serii popisał się próbą na odległość 135,5 metra i na półmetku zmagań zajmował trzecie miejsce. Przed nim był tylko Kamil Stoch oraz lider konkursu – Robert Kranjec. Jasne stało się więc, że Piotr Żyła stanie przed ogromną szansą, aby pierwszy raz w życiu uplasować się na podium zawodów Pucharu Świata.

–Trzech zawodników pozostaje do zakończenia zawodów… Piotr Żyła – trzeci po pierwszej serii. Trzymajmy kciuki za Piotrka, żeby się nie spalił…– tuż przed skokiem Żyły mówił komentujący te zawody Marek Rudziński.

Nie spalił się… 

Mimo obaw wytrzymał presję. Skoczył 133,5 metra i „pudło” było już pewne. Na prowadzeniu nie był jednak sam… Polak uzyskał identyczną notę punktową, jak Gregor Schlierenzauer. Zawodnicy wspólnie więc czekali na ostateczne rozstrzygnięcie zawodów. Następny z progu odbił się Kamil Stoch… Próba wyraźnie słabsza od tej oglądanej przed chwilą i miejsce za plecami czołowej dwójki zawodów. Jako ostatni w dół rozbiegu pomknął Robert Kranjec. Słoweniec także nie dał rady.

Udało się…

Piotr Żyła nie tylko pierwszy raz stanął na podium – on jednocześnie wygrał swój pierwszy konkurs. Miejsce nie było przypadkowe! Przecież to właśnie na tej skoczni w 1996 roku swój premierowy triumf świętował Adam Małysz. Towarzystwo również miał nie byle jakie. Zawodnik z Wisły uplasował się ex aequo z Gregorem Schlierenzauerem – jednym z najwybitniejszych skoczów XXI wieku.

Jak się później okazało ten wyskok formy w Oslo, nie był przypadkowy. Swoją wysoką dyspozycję potwierdził już podczas następnych – finałowych zawodów w Planicy, gdzie zajął trzecie i piąte miejsce. To był jednak dopiero początek tej historii! Blisko dekadę później pierwszy raz został mistrzem świata, ale o tym może innym razem…